Waarom je blijft doorgaan terwijl het niet meer klopt

Waarom je blijft doorgaan terwijl je voelt dat het niet meer klopt

Over wilskracht, veerkracht en de taal van je zenuwstelsel. De afgelopen tijd las ik veel vragenlijsten van mensen die zich aangetrokken voelen tot mijn werk.

Wat me daarin steeds opnieuw opvalt, is hoe vaak ik dezelfde zin tegenkom:

“Ik ga eigenlijk al te lang door.”

Mensen voelen het al een tijd. Dat iets niet meer klopt. Dat ze moe worden van wat ze doen.
Dat het aan de buitenkant nog loopt, maar vanbinnen begint te schuren.

En toch… gaan ze door.

Sterk zijn heeft ons ver gebracht

Ik herken dat. Zeker als ondernemer.

Sterk zijn heeft mij veel gebracht ne doorzetten ook.
Mijn schouders eronder zetten, verantwoordelijkheid nemen, niet opgeven.

Het zijn kwaliteiten die mij hebben geholpen om te bouwen, om vol te houden, om niet weg te lopen als het moeilijk werd.

Maar ik heb ook geleerd dat werken op wilskracht uiteindelijk zijn tol eist.

Wilskracht kan je een heel eind brengen.
Maar als het te lang de motor blijft, raak je verwijderd van iets essentieels.

• Van je lijf.

• Van je grenzen.

• Van jezelf
  
  

Je lichaam probeert je niet tegen te houden, maar te beschermen

Wat we vaak vergeten, is dat doorgaan niet alleen een mentale keuze is.

Het heeft alles te maken met je zenuwstelsel.

Vanuit de polyvagaal theorie weten we dat je lichaam continu scant: Ben ik veilig, of niet?

Als je systeem spanning ervaart, schiet het automatisch in een bekende overlevingsstand:

• doorgaan

• zorgen

• aanpassen

• controleren

Niet omdat je dat bewust kiest.
Maar omdat je lichaam denkt dat dit nodig is om je veilig te houden.

Dat is waarom je soms voelt: dit klopt niet meer
En toch… doorgaat.

Je hoofd weet het al, maar je lichaam blijft bewegen in wat het kent.

Waarom inzicht alleen niet genoeg is. Daarom is verandering niet alleen een kwestie van inzicht. Je kunt begrijpen dat iets niet meer klopt.
Je kunt zelfs precies benoemen welke overtuigingen of patronen meespelen.

Maar zolang je lichaam geen veiligheid ervaart bij verandering,
blijft het oude gedrag terugkomen.

Dat is wat ik vaak zie bij mensen in:

• burn-out

• rouw

• herstel

• en bij leiders die al lang “aan” staan

Ze weten veel. Maar hun systeem staat nog steeds in een stand van moeten, dragen en doorgaan. En dat vraagt een andere manier van werken.

Niet alleen praten, maar ook voelen.
Niet alleen begrijpen, maar ook reguleren.

Het verschil tussen wilskracht en veerkracht

Daar zit voor mij een essentieel verschil.

Wilskracht zegt: doorgaan, ook als het niet meer klopt.

Veerkracht zegt: luisteren, vertragen, en bewegen vanuit wat echt nodig is.

Wilskracht put uit.
Veerkracht herstelt.

Wilskracht komt vaak voort uit oude loyaliteit.
Veerkracht ontstaat wanneer je weer op je eigen plek gaat staan.

Wat je ooit hielp, kan je nu tegenhouden

In systemisch werk kijken we naar die diepere laag. Welke plek heb je ooit ingenomen?
Wat ben je gaan dragen? Voor wie ben je sterk geworden?

Veel mensen dragen nog steeds iets wat ooit nodig was:

“Niet opgeven.”
“Niet zeuren.”
“Eerst de ander.”

Wat toen een manier was om erbij te horen,kan nu een patroon zijn dat je klein houdt.

En juist bij leiders en ondernemers zie ik dit vaak. Ze dragen veel.
- Voor hun bedrijf.
- Voor hun team.
- Voor hun gezin.

Maar ergens onderweg zijn ze iets gaan dragen,wat niet (meer) van hen is.

En stoppen voelt dan niet als een keuze mogelijkheid
Maar meer als falen.

het helpt als je het niet als falen ziet, maar een verschuiving.

Wat als het geen teken is dat je zwak bent?

Maar dat je systeem aangeeft: deze fase klopt niet meer.

Dat er iets mag eindigen.
Dat er iets wil verschuiven.
Dat jouw leiderschap een nieuwe vorm vraagt.

Voor mij begint leiderschap daar. Niet in harder werken.
Maar in de moed om te erkennen: dit klopt niet meer voor mij.

En dan komt de vraag die werkelijk iets opent:

Als ik stop met wat niet meer klopt…waar ga ik dan wél voor staan?

De beweging naar binnen is de beweging vooruit

Echte verandering ontstaat niet door nog harder je best te doen.

Maar door opnieuw contact te maken met jezelf.

Met je lichaam.
Met je grenzen.
Met wat van jou is en wat niet.

Daar ontstaat ruimte.

Ruimte om anders te kiezen.
Ruimte om te stoppen zonder schuld.
Ruimte om te leiden vanuit veerkracht in plaats van wilskracht.

Misschien herken je dit.

Dat je voelt dat je al te lang doorgaat. Dat er iets mag stoppen of verschuiven.

Niet omdat je opgeeft, maar omdat je eerlijker wordt naar jezelf en je omgeving.

En misschien ook: omdat je klaar bent voor een volgende fase.

✨ Van wilskracht naar veerkracht.
Daar begint wat mij betreft écht leiderschap.

Henny

p.s Ik vind het leuk om te horen wat je herkent of wat je raakt en deel deze blog gerust met anderen.